Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

X. Χάρις Ζήνοος Σοφίας




Οι στήλες και οι πύλες του Ολυμπίου Δίος στην Αθήνα
Δέκτες και πομποί στην παγκόσμια ως κόσμημα
του Φωτός ... Δημιουργία
Εκπομπή


Η κατάβασις των θεών στις στήλες πύλες διόδους του Διός

Η κάθοδος του πνεύματος στην Γη.
Η άνοδος της σημαντικότητας σε Ολύμπια κορυφή

Η κρίσις διάκρισις, η απονομή της δικαιοσύνης στην ώρα της αλήθειας την εναργή.

Στην σύσκεψη και την αγορά των θεών , ο Ζευς, πατήρ θεών τε και ανθρώπων παίρνει εις τας στοιβαράς χείρας του την χρυσαφένια ζυγαριά και δικάζει τα άνομα από τα σωστά.

Η ετυμηγορία γέρνει προς των αδίκων την πλευρά.

Όσοι έχουν παραβιάσει τους νόμους της φιλοξενίας και έχουν κλέψει την κόρη και την περιουσία του Ξενίου Διός κηρύσσονται ένοχοι χωρίς άλλοθι και δικαιολογητικά.
Το ίδιο ισχύει δια όσους καταχρώνται της φιλοξενίας και πολιορκούν την σύζυγο του ιδιοκτήτη ,απειλούν το παιδί προσβάλουν την έμφυτη νοημοσύνη και την λογική και ξοδεύουν τους πόρους ενός παλατιού σε ένα ευθύ νησί.

Ο θεόμορφος Πηλείδης διακόπτει τους διαλογισμούς και απολογισμούς του Τρωαδίτη κλέφτη και απολογητή και κτυπά τον κτήτορα Έκτορα με το δόρυ από τα δεξιά . Τρεις φορές τον κυνηγά περνώντας την ανεμοδαρμένη επινεόν συκιά γύρω από δύο πηγές με ζεστά και κρύα ύδατα νερά.

Όταν το ΕΝΑ γίνεται ΔΥΟ αρσενικό θηλυκό, συν και πλην, διαίρεση και πολλαπλασιασμό, κρύο και ζεστό, την νύχτα την ερεβεννή και την ροδοδάκτυλη αυγή ...αρχίζει το πρόβλημα να μετρά.

Ο διώκτης και ο κυνηγός

Ο ονειρευτής και ο διεκδικητής

Ο οραματιστής και ο ρεαλιστής

"θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος·"

Έχε θάρρος Τριτογένεια φίλο τέκνο με την καρδία μου πρόφρονα παράφρονα δεν ομιλώ . Κάνε όπως σου λέει ο νους σου και μη βραδύνεις στης ιστορίας τον ποτάμιο ρου η ετυμηγορία να εφαρμοστεί και η δικαιοσύνη να απονεμηθεί.

Ομιλεί ο αστραποκέραυνος αοσσητήρ στην κόρη του την σοφή από τις Πηγές ενός Ποιητή

Χ Ιλιάδος

εἴδομεν ὁπποτέρῳ κεν Ὀλύμπιος εὖχος ὀρέξῃ. 130

Ὣς ὅρμαινε μένων, ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθεν Ἀχιλλεὺς
ἶσος Ἐνυαλίῳ κορυθάϊκι πτολεμιστῇ
σείων Πηλιάδα μελίην κατὰ δεξιὸν ὦμον
δεινήν· ἀμφὶ δὲ χαλκὸς ἐλάμπετο εἴκελος αὐγῇ
ἢ πυρὸς αἰθομένου ἢ ἠελίου ἀνιόντος.
Ἕκτορα δ', ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδ' ἄρ' ἔτ' ἔτλη
αὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς·
Πηλεΐδης δ' ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.
ἠΰτε κίρκος ὄρεσφιν ἐλαφρότατος πετεηνῶν
ῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν, 140
ἣ δέ θ' ὕπαιθα φοβεῖται, ὃ δ' ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼς
ταρφέ' ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει·
ὣς ἄρ' ὅ γ' ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δ' Ἕκτωρ
τεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρὰ δὲ γούνατ' ἐνώμα.
οἳ δὲ παρὰ σκοπιὴν καὶ ἐρινεὸν ἠνεμόεντα
τείχεος αἰὲν ὑπ' ἐκ κατ' ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο,
κρουνὼ δ' ἵκανον καλλιῤῥόω· ἔνθα δὲ πηγαὶ
δοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος.
ἣ μὲν γάρ θ' ὕδατι λιαρῷ ῥέει, ἀμφὶ δὲ καπνὸς
γίγνεται ἐξ αὐτῆς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο· 150
ἣ δ' ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐϊκυῖα χαλάζῃ,
ἢ χιόνι ψυχρῇ ἢ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ.
ἔνθα δ' ἐπ' αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασι
καλοὶ λαΐνεοι, ὅθι εἵματα σιγαλόεντα
πλύνεσκον Τρώων ἄλοχοι καλαί τε θύγατρες
τὸ πρὶν ἐπ' εἰρήνης πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν.
τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων ὃ δ' ὄπισθε διώκων·
πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγ' ἀμείνων
καρπαλίμως, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοείην
ἀρνύσθην, ἅ τε ποσσὶν ἀέθλια γίγνεται ἀνδρῶν, 160
ἀλλὰ περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.
ὡς δ' ὅτ' ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποι
ῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλον
ἢ τρίπος ἠὲ γυνὴ ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος·
ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτην
καρπαλίμοισι πόδεσσι· θεοὶ δ' ἐς πάντες ὁρῶντο·
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
ὢ πόποι ἦ φίλον ἄνδρα διωκόμενον περὶ τεῖχος
ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἐμὸν δ' ὀλοφύρεται ἦτορ
Ἕκτορος, ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρί' ἔκηεν 170
Ἴδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου, ἄλλοτε δ' αὖτε
ἐν πόλει ἀκροτάτῃ· νῦν αὖτέ ἑ δῖος Ἀχιλλεὺς
ἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκει.
ἀλλ' ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθε
ἠέ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, ἦέ μιν ἤδη
Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμάσσομεν ἐσθλὸν ἐόντα.

Τὸν δ' αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
ὦ πάτερ ἀργικέραυνε κελαινεφὲς οἷον ἔειπες·
ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃ
ἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι; 180
ἔρδ'· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.

Τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷ
πρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι·
ἔρξον ὅπῃ δή τοι νόος ἔπλετο, μὴ δ' ἔτ' ἐρώει.

Ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·
βῆ δὲ κατ' Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.

Ἕκτορα δ' ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπ' ὠκὺς Ἀχιλλεύς.
ὡς δ' ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηται
ὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τ' ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας· 190
τὸν δ' εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ,
ἀλλά τ' ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ·
ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα.
ὁσσάκι δ' ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάων
ἀντίον ἀΐξασθαι ἐϋδμήτους ὑπὸ πύργους,
εἴ πως οἷ καθύπερθεν ἀλάλκοιεν βελέεσσι,
τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθὰς

πρὸς πεδίον· αὐτὸς δὲ ποτὶ πτόλιος πέτετ' αἰεί.
ὡς δ' ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·
οὔτ' ἄρ' ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθ' ὃ διώκειν· 200
ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδ' ὃς ἀλύξαι.
πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,
εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετ' Ἀπόλλων
ἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;
λαοῖσιν δ' ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,
οὐδ' ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,
μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.
ἀλλ' ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,
καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,
ἐν δ' ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο, 210
τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δ' Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δ' Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,
ᾤχετο δ' εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.

Ειρήνη; ΝΑΙ!
Δικαιοσύνη; ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!
Εν παντί τρόπω

ΕΛΖΙΝ

....μαζί με την Χάρη και τις Χάριτες τραγουδούν τον ίδιο ως από την Αρχή ΕΝΑ Σκοπό
Κάνε μου τη χάρη, όσα σου έταξα να τα θυμάσαι.
Κάνε μου τη χάρη με το ένα μάτι ανοιχτό να κοιμάσαι.
Κάνε μου τη χάρη να μιλάς δυνατά όταν φοβάσαι.
Κάνε μου τη χάρη, για να σ' ακούω απ' όπου και να'σαι

1 σχόλιο:

  1. Κάνε μου την Χάρη!
    Όσα σου έταξα λοιπόν να τα θυμάσαι καλά
    κι όταν θα σέρνεσαι όπως λέει κι η κατάρα χαμηλά
    να 'χεις το νου σου άμα ταιριάξει το φαρμάκι θα σου βγάλω
    και να το πιεις με το ζόρι θα σε βάλω
    Θα θέλει το κορμί σου την ψυχή σου ν' αδειάσει
    κι ένα θάνατο αργό να σου ταιριάζει
    θα θέλει την ντροπή σου λάφυρο για τη ζωή σου
    κι όταν θέλουν οι τύψεις θα ξεδιψάνε στην πληγή σου
    Γι' αυτό σου λέω κράτα το μάτι ανοιχτό όταν κοιμάσαι
    μια νύχτα σαν κι αυτή θα 'ρθω που θα φοβάσαι
    να σου τυλίξω το λαιμό με λίγη λάσπη απ' το βάλτο
    μας περισσεύει το κακό εκεί κάτω
    Μας περισσεύουν κι οι μύθοι αλλά απ' αυτό δε σου χαρίζω
    σου 'χα φτιάξει ένα ψέμα τώρα πίσω δε γυρίζω
    θα μείνω εδώ κι όσο καιρό και να μου πάρει,
    θα περιμένω γι' αυτό κάνε μου τη χάρη.

    Γιατί όπως λέει κι ο σοφός
    όταν του ήλιου βγει το φως
    το φίδι άσε μονάχο να συρθεί
    μη το βοηθάς να σηκωθεί.

    Τι ωραία η προδοσία σου 'χει φτιάξει ευλυγισία
    για να σου δίνουν οι χαμένοι σημασία
    σου ζωγράφισε κι ένα χαμόγελο στο στόμα
    σού 'φτιαξε μάσκα αφού κατούρησε στο χώμα
    Σ' άλλαξε τη μιλιά κι έδωσε στα πουλιά
    για να μιλάνε όσο πετάνε την παλιά
    να λένε όποιος την είδε σε μια νύχτα παλικάρι
    ότι είμαι εδώ και μου χρωστάει και μια χάρη.

    Active Member

    Λίο Λεών... ενεργετικό μέλος της Μνήμης και της Χάρης... ως ένας ξένος που ήρθε επιστρέφει στο τόπο του από παλιά με την Ομηρική των Πολεμιστών... Λεγεών... αγκαλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γιατί δεν γίνεσαι η αλλαγή... που θέλεις να δεις στον κόσμο;