Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Ε. Η Μαρίνα και οι Βράχοι


                                                          Φουρτούνα Μαυρογένης
Ε λύτης:
Η Τρικυμία της ψυχής, οι Βράχοι και η ...Μαρίνα!
Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη -

Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε
τη σκυτάλη της Χί- μαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!

Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες
θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν
αγκαλιές τα δυο- σμαρίνια

- Μα που γύριζεςΟλονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού 'λεγα να μετράς μέσ' στο γδυτό
νερό τις φωτεινές του μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ' στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων -

Μα που γύριζεςΚατεβαίνοντας προς τους γιαλούς
τους κόλπους με τα βότσαλα
Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο

Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου
λέγοντας τ' όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθώνΟπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Ακουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνησηΚι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή
ως το κόκκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Η για να πας καβάλα στο μαϊστρο

Στυλωμένη στους βράχους
δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων
με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Μα, που "γυρίζεις" ακόμη ...Μαρίνα;

Αινιγματολόγος της Λάϊον
21ος Αιών

6 σχόλια:

  1. Θερμοπύλες

    Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
    ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
    Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
    δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις,
    αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
    γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
    είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
    πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
    πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
    πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

    Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
    όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
    πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
    κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

    Καβάφης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. που το θυμηθηκες το φοβερο αυτο τραγουδι..
    Αρλετα αν δεν κανω λαθος...
    φοβερη ανακατασκευη... προς το φιλοσοφικοτερο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. tha stamatisw na sxoliazw kai na grafw otidipote allo ektos apo ta taxidiwtika...
    kourastika
    me pianei katathlipsi me olon afton ton sirfeto yiro mou kai me tin bourdologia pou ton diakrinei..
    ama thes tha ta leme mesa apo tiw anartiseis tou gnwstou taxidiblog..
    na ise kala ippoti kai oso antexeis.!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @*~*~EKATH~*~*
    Χρειάζεται να έχει κάποιος ένα σοβαρό λόγο... να ζήσει,
    και ένα σοβαρότερο γιά να ...πεθάνει!
    @Ταξιδευτή
    Θα τα λέμε πάντα μεγάλε Ταξιδευτή!
    Οι "θαλασσοπόροι" δεν σταματούν ποτέ!
    Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν
    και..ξανά
    ..θα δεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έχουν όμως κι'ένα ενδιαφέρον;
    Τι θα ήταν η ζωή χωρίς... Βράχια;
    Χρειάζεται να περάσει κανείς απ΄όλα.
    Να περάσει αλλά να μη μείνει ...πουθενά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γιατί δεν γίνεσαι η αλλαγή... που θέλεις να δεις στον κόσμο;