Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Εορτές Δημοκρατίας


Η είσδος στην Βουλή των Ελλήνων

Από τον Άγνωστο στον Κανένα 

Θέλω να ευχαριστήσω την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, για την τιμή που μου έκανε να με καλέσει σήμερα εδώ. Θέλω να πω ότι είναι η πρώτη φορά που βρίσκομαι σε αυτήν και σε όποιαν άλλη  επέτειο. Και δεν είναι τυχαίο. Ένιωσα την υποχρέωση να είμαι σήμερα εδώ λόγω των κρίσιμων στιγμών που περνάμε. Λόγω της ήττας που έχουμε υποστεί και που δεν πρέπει να την απωθήσουμε.    
23 Ιουλίου 1974: Είχαμε φτάσει εδώ, στο Σύνταγμα, τέτοια ώρα περίπου, στην κάτω πλευρά. Πολύς κόσμος. Είχαμε μάθει ότι έπεσε η Χούντα. Ότι τέλειωσε μετά την συντριβή  στην Κύπρο  ένα καθεστώς που στην ρητορική του παρουσιαζότανε  ως  εγγυητής των πατρώων εδαφών. Τα ξύλινα σπαθιά και οι αρχαίες στολές που παρήλαυναν στο Παναθηναϊκό στάδιο στις εορτές της «Πολεμικής αρετής των Ελλήνων» δεν είχαν σταθεί ικανά να αποτρέψουν την εθνική καταστροφή. Ειπώθηκε ότι οι αποθήκες  του στρατού ήταν άδειες, ότι υποβρύχια που ξεκίνησαν πήραν εντολή να γυρίσουν πίσω, ότι κάποιοι πολέμησαν μέχρις εσχάτων και ότι κάποιων  άλλων  που πιάστηκαν αιχμάλωτοι χάθηκαν τα ίχνη . Χωρίς  μια ταφή αντίστοιχη με αυτήν  των αφανών που περιγράφει ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο. Η ανακούφιση για την πτώση των δικτατόρων την ημέρα εκείνη, συγκάλυπτε, απωθούσε το τραύμα.   
24 Ιουλίου 2015: Είμαστε πάλι σήμερα εδώ, στο Σύνταγμα,  41 χρόνια και μία ημέρα μετά. Η αλλαγή καθυστέρησε μια μέρα λόγω τη αργοπορημένης άφιξης του αεροπλάνου που μετέφερε από την Γαλλία τον Κ. Καραμανλή. Είμαστε λοιπόν πάλι εδώ, για να θυμηθούμε την ημέρα εκείνη αλλά και για να μιλήσουμε για σήμερα. Σήμερα  που ζούμε και πάλι ένα νέο τραύμα. Ο τόπος στον οποίο βρισκόμαστε,  είναι   φορτισμένος από συμβολισμούς. Τόπος μεταξύ δύο πόλων: Από την μια, του Κοινοβουλίου,  που από την ίδρυσή του, δυνάμεις κατοχής και δικτατορίες δοκιμάζουν να το υποβαθμίσουν, να το φιμώσουν, να το καταργήσουν. Χώρου όπου λειτουργούν διαδικασίες, διαδραματίζονται αντιπαραθέσεις και λαμβάνονται αποφάσεις που είναι όλο και πιο δύσκολο σήμερα, την εποχή των δανειακών συμβάσεων  και των μνημονίων, να έχουν  δημοκρατική νομιμοποίηση.  Και από την άλλη, της πλατείας Συντάγματος, συμβόλου αντίστασης,  όπου ξανά και ξανά χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν, συσκέφθηκαν, κάποιοι από αυτούς τραυματίστηκαν ή έδωσαν και την ίδια την ζωή τους, ας θυμηθούμε τον Δ. Χριστούλα, υπερασπίζοντας την τιμή και την ίδια την ύπαρξη αυτού του χώρου. Οι δύο αυτοί πολύτιμοι και εξ ίσου σημαντικοί χώροι  συνυπάρχουν δίπλα -δίπλα: Η οργανωμένη πολιτική συναπόφαση των αιρετών εκπροσώπων  της Βουλής, και  η άμεση  και αυθόρμητη σε μεγάλο βαθμό έκφραση της πλατείας, που καταγράφει τον παλμό του κάθε πολίτη είναι- ή τουλάχιστον πρέπει να είναι- συμπληρωματικές. Πρέπει να γίνουν η βάση για μια σύνθεση σε ένα ανώτερο πολιτικά και πολιτισμικά επίπεδο. Σύνθεση που σήμερα, όταν οι εξουσιαστές πασχίζουν να τσακίσουν θεσμούς, σχέσεις, ψυχές, είναι πιο αναγκαία παρά ποτέ.
Το πρόβλημα της απόστασης μεταξύ κυβερνήσεων και λαών, μεταξύ κοινωνιών και της οργανωμένης εκπροσώπησής τους, πρόβλημα που οδηγεί και τους δύο αυτούς πόλους στην αλλοτρίωση, δεν είναι βέβαια μόνον ελληνικό. Είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο και επίσης διαχρονικό. Το πρόβλημα ωστόσο δεν παραμένει ίδιο στην ιστορική διαδρομή. Άλλοτε βρίσκει ευρηματικές και θετικές απαντήσεις. Άλλοτε, όπως πολλές φορές σήμερα, απειλεί να μας οδηγήσει σε τέλμα και αδιέξοδο.  Και αυτό διότι με την παγκόσμια επέλαση του νεοφιλελευθερισμού η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δραματική: Το παγκόσμιο χωριό μας πάσχει από την νόσο της αποπροσωποποίησης. Αξίες και συμπεριφορές, δοξασίες και εκπαίδευση, μορφές  παραγωγής και συναπόφασης πλήττονται. Οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί, όσο και όπως λειτουργούν  σε όλο τον κόσμο, τείνουν να απογυμνώνονται όλο και πιο πολύ από την ουσία τους και από την ικανότητά τους να λαμβάνουν ουσιαστικές αποφάσεις, η  δυσκίνητη γραφειοκρατία γίνεται όλο και πιο άσκημη, ας θυμηθούμε τα κτίρια των Βρυξελλών με τους ατέλειωτους διαδρόμους μια σύγχρονη εκδοχή του Πύργου της Βαβέλ, κτίρια  καταθλιπτικά,  που συγκεντρώνουν ανθρώπους από τις πιο ωραίες πόλεις του κόσμου, το Παρίσι, την Ρώμη, την Πράγα, το Βερολίνο, ενώ τα πραγματικά κέντρα αποφάσεων μετακινούνται όλο και περισσότερο εκτός των πολιτικών θεσμών και των ίδιων των κρατών. Στο κενό που δημιουργείται ανθίζουν εξωθεσμικές ομάδες συμφερόντων που λυμαίνονται τον πλανήτη. Με δυο λόγια. Οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μεταλλάσσονται σε φιλελεύθερες ή ακριβέστερα σε νεοφιλελεύθερες ολιγαρχίες. Με έντονο το στοιχείο του ναρκισσισμού: Αν δεν  επιβεβαιώσω στον άλλο την εικόνα μου, θα τον εξαφανίσω.    
Στοιχείο της μετάλλαξης αυτής είναι και ο τρόπος με τον οποίο οι νεοφιλελεύθερες εξουσίες της πολιτικής και των Μέσων κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση  βλέπουν την σημερινή Ελλάδα και φέρονται απέναντί της. Όπως έδειξε διεξοδικά και έρευνα που πραγματοποιήσαμε στο ΕΚΠΑ, η διαστρέβλωση της εικόνας της χώρας μας που έγινε και γίνεται συστηματικά όλα αυτά τα πέντε χρόνια, περιλαμβάνει όχι μόνον την πολιτική και την οικονομία αλλά και ολόκληρο τον πολιτισμό μας, από τις αξίες και τις συμπεριφορές μέχρι την σεξουαλικότητα και την μαγειρική. Στους σημερινούς Έλληνες επιφυλάσσεται συχνά μια ρητορική αντιμετώπιση  στο πλαίσιο της «εξαίρεσης» αν όχι της «ανωμαλίας», σε ένα βαθμό αντίστοιχη προς αυτή που γνώρισαν οι Εβραίοι με τις γνωστές τραγικές συνέπειες, στον 20ο αι. Η διαστρέβλωση αυτή της εικόνας της σύγχρονης Ελλάδας και οι λόγοι για τους οποίους προωθείται συνιστούν κατ’ αρχήν απειλή για την δημοκρατία, για τα όποια ψήγματα της, στην ήπειρό μας. Όσο η μήνις των Μέσων και της πολιτικής ρητορικής εξελίσσεται και αναπτύσσεται στο οικονομικό, το πολιτικό αλλά και το πολιτισμικό επίπεδο, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι μόνον, η δημοκρατία και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες καταντούν όλο και πιο πολύ ένα κενό κέλυφος. Που πρέπει να τονίσω ότι οφείλουμε ακόμα και έτσι να μην το αποδιαρθρώσουμε περαιτέρω, αλλά να το ξανακτίσουμε. Στις πολιτικές της καταστροφής που κάποιοι προωθούν οφείλουμε να απαντήσουμε με πράξεις  δημιουργίας.  Αλλά θα προσθέσω κάτι ακόμη: Ότι όσοι λοιδορούν και συκοφαντούν τους σημερινούς Έλληνες σε πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο υποσκάπτουν επίσης συνειδητά ή ασύνειδα και το μοντέλο, ή μάλλον πιο σωστά, το σπέρμα δημοκρατίας όπως το ονομάζει ο Κ. Καστοριάδης, που άνθησε στην αρχαία Ελλάδα, με την οποία μας αρνούνται κάθε σχέση, ακόμα και αυτήν την έμμεση, την μέσα από ρωγμές, που μπορεί να τροφοδοτήσει δημιουργικά το φαντασιακό ατόμων και λαών και συγχρόνως στο δικό τους  φαντασιακό επίπεδο συνεχίζουν να μας συγκρίνουν μαζί τους .
Τι είναι αυτό που αμφισβητείται σήμερα μέσα από την χρήση  αυτών των στερεοτύπων; Ας δώσουμε, χωρίς διαθέσεις νοσταλγίας, λίγη προσοχή στο αρχαίο ελληνικό αυτό σπέρμα δημοκρατίας που συνεχίζει να εμπνέει – άλλοτε απλώς ρητορικά αλλά κάποτε και ουσιαστικά-  τις σύγχρονες δημοκρατίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Γνωρίζουμε όλες και όλοι – τουλάχιστον σε γενικές γραμμές - σχετικά με τους θεσμούς π.χ. της αθηναϊκής δημοκρατίας. Την εκκλησία του δήμου, την βουλή, τα δικαστήρια, τους άρχοντες και τους στρατηγούς. Αποτελεί- και όχι λανθασμένα- κοινό τόπο ότι η αρχαία δημοκρατία διοικούνταν  κατά την έκφραση του Περικλή όχι από τους ολίγους, τους ολιγάρχες όπως θα λέγαμε, αλλά τους πολλούς. Αλλά αυτό είναι μέρος μόνον της αλήθειας. Στην πόλη μετρούσαν επίσης και οι επιλεγμένοι με κλήρο άρχοντες, αλλά κυρίως οι εκλεγμένοι πολιτικο-στρατιωτικοί ηγέτες, οι στρατηγοί. Με άλλα λόγια αν θα έπρεπε να αναζητήσουμε το μυστικό των καλών στιγμών της αθηναϊκής δημοκρατίας- διότι υπήρξαν και κακές- θα το βρούμε στην σύνθεση τριών στοιχείων. Της άμεσης δημοκρατίας που σε δεδομένες στιγμές μπορούσε να αποφασίσει απολύτως ελεύθερα για τα έργα των ανθρώπων ή και για τους χρησμούς των θεών, όπως έγινε στα Περσικά με τον χρησμό για τα ξύλινα τείχη του οποίου η ερμηνεία ετέθη σε ψηφοφορία. Τουσχεδιασμού των εκλεγμένων ηγετών δεύτερον, που για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Θουκυδίδη διάβαζαν την συγκυρία όταν ακόμα ήταν για τους περισσότερους στο σκοτάδι - έτι εν τω αφανεί- και, χωρίς να γελαστούν από τα επιφαινόμενα, πρότειναν τα αναγκαία. Και τέλος του προσώπου. Όχι μόνον του ηγέτη, του Περικλή, που δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πάντα ήταν αιρετός και ανακλητός. Αλλά και του οποιουδήποτε πολίτη, που όπως ο Διόδοτος στον Πελοποννησιακό, τόλμησε να αντιπαρατεθεί στον παντοδύναμο δημαγωγό Κλέωνα και να σώσει τους Μυτιληναίους.
Ας πω δυο ακόμη λόγια για τον Διόδοτο. Ο Διόδοτος που δεν ξανακούμε ποτέ το όνομά του, ήταν ένας απλός πολίτης, ή καλύτερα, κατά την ρήση του Κορνήλιου Καστοριάδη, ο mister nobody. Ο κύριοςούτις, ο τίποτας. Ωστόσο θα κερδίσουμε πολλά αν σκεφτούμε πώς, αυτός, ο «μη αναγνωρίσιμος», όπως θα χαρακτηριζόταν κομψά σήμερα στην κοινωνία του θεάματος που ζούμε, είχε παραχθεί: Είχε ενδεχομένως πολεμήσει στη Σαλαμίνα ή και σε άλλες μάχες. Είχε μάθει γράμματα απαγγέλλοντας Όμηρο. Ήταν θεατής του Αισχύλου και του Αριστοφάνη. Είχε περπατήσει στην Ακρόπολη και στην Αγορά, κάτω από τα αγάλματα των τυραννοκτόνων, και είχε ψηφίσει στην Εκκλησία και στην Ηλιαία. Με άλλα λόγια ο «άνθρωπος αυτός της βάσης», όπως θα τον λέγαμε σήμερα, αυτός που κατά κυριολεξία έβαλε «το κεφάλι του στον ντορβά» για χάρη της δικαιοσύνης, γιατί αν ζητούσες αναθεώρηση της απόφασης της προηγούμενης ημέρας στην Εκκλησία του Δήμου έβαζες το κεφάλι σου σε ένα σακκί και αν έχανες, σε θανάτωναν, ήταν προϊόν παιδείας, δηλαδή πολιτισμού. Αυτός ο κεντρικός ρόλος του πολιτισμού στην δημοκρατία και όχι κάποια αδιέξοδη νοσταλγία είναι ο λόγος που σας κούρασα με την αναφορά μου αυτή.            
Το γεγονός ότι σήμερα βάλλεται από ισχυρές και βεβαίως όχι ανεξάρτητες από εξουσιαστικά κέντρα δυνάμεις ο πολιτισμός της σύγχρονης Ελλάδας δεν είναι βέβαια ανεξάρτητο, όπως είπα, από το ότι βάλλεται από πολλές πλευρές η δημοκρατία μας. Και εννοείται ότι πρέπει να βρούμε τα μέσα, τις φόρμες, τις ρητορικές για να αντιμετωπίσουμε, μέσα και έξω από την Ελλάδα, την επίθεση αυτή που απειλεί να αφανίσει τον τόπο. Αλλά δεν θα μπορέσουμε να αντισταθούμε αποτελεσματικά αν δεν κατορθώσουμε, βασισμένοι και στην εμπειρία αντίστασης που έχει  αποθησαυρίσει η κοινωνία μας αυτά τα δίσεκτα χρόνια, να δημιουργήσουμε παιδεία ικανή να διαμορφώσει πολίτες που να πιστεύουν στον εαυτό τους, στον τόπο τους, στον άνθρωπο απανταχού γης και άρα στον πολίτη, ικανό να αντισταθεί. Παιδεία δεν είναι όμως μόνον η εκπαίδευση. Παιδεία είναι η επικοινωνία που σήμερα νοσεί δραματικά, είναι η θρησκεία ή αν θέλετε οι θρησκείες και τα δόγματα, είναι η δημοκρατική στον λόγο και στην πράξη πολιτική, είναι ακόμη μια καθημερινότητά ευθύνης και αλληλεγγύης. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια δημοκρατική επανάσταση παιδείας μέσα μας και γύρω μας. Χρειαζόμαστε την παιδεία εκείνη, που ασκείται στις σχολές, στο κοινοβούλιο, στον δρόμο, που θα πείσει τον κάθε misterή misses nobody, ότι μπορεί να είναι ο σύγχρονος Διόδοτος που θα υψώσει το ανάστημά του ή το ανάστημα της απέναντι στην αδικία που πνίγει σήμερα έναν ολόκληρο λαό, που είτε ψήφισε όχι είτε ναι, είτε απείχε γιατί δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό το δημοψήφισμα, δεν μπορεί παρά να νιώθει κάθε μέρα και πιο πολύ την ταπείνωση, τον εμπαιγμό που του επιφύλαξαν οι επικυρίαρχοι και την καταστροφή που τον απειλεί. Απέναντι σε αυτή την απειλή αντιστεκόμαστε για την ψυχή μας, την χώρα μας, την Ευρώπη, τον κόσμο. Και η αντίσταση αυτή είναι το θεμέλιο για κάθε άλλο βήμα.   
Κυρίες και κύριοι, αγαπητές φίλες και φίλοι,
Βρισκόμαστε πολύ κοντά στο μνημείο του Αγνώστου, του μνημείου αυτού που  θεωρώ ότι συμβολίζει όσους προσέφεραν τη ζωή τους όχι μόνο σε πολέμους αλλά και σε κάθε δίκαιο αγώνα. Όλους τους αγνοούμενους, τους αφανείς, αυτούς που δεν έχουν ακόμα και στον θάνατο  πού την κεφαλή κλίναι. Η μνήμη της απώλειάς τους, της εκμηδένισης τους, τα προσωπικά και τα συλλογικά τραύματα δεν πρέπει να μας φοβίζουν. Γιατί μόνον όταν δούμε το τραύμα και την νόσο του σώματος και της πόλεως, έχουμε ελπίδα να κατακτήσουμε την ίαση. Μολαταύτα θα ήθελα να κλείσω όχι με μια αναφορά στο παρελθόν και τους αγαπημένους νεκρούς αλλά στο σήμερα και στους ζωντανούς. Τα λίγα λόγια που δύσκολα και αδέξια προσπάθησα να ταιριάξω για να σας μιλήσω, ας θεωρηθούν ένας χαιρετισμός σε όσες και όσους σήμερα, από διαφορετικά σημεία του πολιτικού ορίζοντα, με τον λόγο και την πράξη τους, από διαφορετικά σημεία εκκίνησης και με διαφορετικούς τρόπους προσπάθησαν και προσπαθούν να ενώσουν δημιουργικά θεσμούς και κίνημα της βάσης, ήθος, λογισμό και όνειρο. Για μια  δημοκρατία που θα τιμά το όνομα της και που μόνοι και μετά πολλών θα υπερασπίζουμε. Δεν υπάρχει ασώματος λόγο. Μιλάμε σήμερα εδώ με την αναπνοή, τα νεύρα, τα τραύματα μας με το σώμα και την ψυχή μας για το σώμα και την ψυχή της χώρας μας. Τότε και τώρα.
 Πέπη  Ρηγοπούλου

Την Παρασκευή, 24 Ιουλίου, 41 χρόνια από την πτώση της Χούντας, έγινε για πρώτη φορά στον χώρο του περιστυλίου της Βουλής των Ελλήνων μια σεμνή, αλλά φορτισμένη, τελετή για την επέτειο. Οι ομιλητές και το κοινό αυτής της ιδιαίτερης εκδήλωσης, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου, και αγνοήθηκε επιδεικτικά από την πολιτική ηγεσία της χώρας, ήταν αληθινοί αγωνιστές της αντιδικτατορικής Αντίστασης, της μεταπολιτευτικής περιόδου και του κινήματος των Πλατειών των Αγανακτισμένων. Γι’ αυτό τον λόγο, στην θέση των τετριμμένων γενικοτήτων των σχετικών δεξιώσεων, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε αρκετά ουσιαστικά και ειλικρινή λόγια από ανθρώπους σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον πανεπιστημιακό Κώστα Δουζίνα και τους άλλους ομιλητές. Ξεχωρίσαμε την βαθειά και πατριωτική φωνή της καθηγήτριας Πέπης Ρηγοπούλου, που ως φοιτήτρια τραυματίστηκε στην πύλη του Πολυτεχνείου τις ημέρες του ’73, με την οποία έκλεισε η εκδήλωση.


Χρειαζόμαστε επειγόντως μια δημοκρατική επανάσταση παιδείας μέσα μας και γύρω μας ...σε  μεγάλες Εορτές Δημοκρατίας

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Το Πλοίο της Οδύσσειας


Ήταν ένα πλοίο που το λέγανε: ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ μιας γενίκευσης «προσδιοριστικού» χαρακτήρα, μιας δηλαδή φαντασιοπληξίας που κάνει πολλούς να νομίζουν ότι είτε μπορούν να «κατασκευάσουν» το πολιτικό όν (δηλαδή αυτό που κάνουν όλα τα σύγχρονα ιδεολογικά δόγματα των δύο τελευταίων αιώνων) και μιας βάσιμης θεώρησης που εδράζεται πάνω σε μια «προσανατολιστική» τυπολογία. Στοιχεία αυτής της προσέγγισης αναφέρω σε πολλά κείμενα εκ των οποίων ένα πρόσφατο το Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb  ιδ. στηνστην εισαγωγή.

Βασικά προσεγγίζοντας Ομηρικά / Καβαφικά την ανθρώπινη κατάσταση στα τρία επίπεδα ανάλυσης, του ανθρώπου, του κράτους και του διεθνείς συστήματος, επιχειρείς, έχοντας πάντα οντολογική αναφορά τα πολιτικοαντθρωπολογικά αποτυπώματα, να αποκρυσταλλώσεις μια τυπολογία για τον προσανατολισμό των πραγμάτων (κινούμαστε προς την Ιθάκη και προς ποια Ιθάκη). Προσπαθείς επίσης να φωτίσεις όσες περισσότερες πτυχές των προϋποθέσεων της ανθρώπινης κατάστασης εντός ενός τέτοιου προσανατολισμού. Τι κουβαλούν μες την ψυχή τους ο καπετάνιος-αρχηγός Οδυσσέας και οι ναύτες, πως αντιδρούν και αποφασίζουν στις προκλήσεις, πόσο λειτουργούν ορθολογιστικά, πόσο σκόρπιοι είναι ως ομάδα ή αντίστροφα πόσο συνεκτικοί και προσανατολισμένοι γύρω από κοσμοθεωρίες, ηθικές επιταγές, συμφέροντα και οτιδήποτε άλλο συνθέτει την ανθρώπινη κατάσταση.
Το κράτος μιας συνεκτικής-βιώσιμης κοινωνίας όπως βάσιμα υποστήριξε ο Θόδωρος Ζιάκας, είναι υποστασιοποίηση των πολιτικών παραδόσεων. Εγώ προσθέτω πρωτίστως των κοσμοθεωριών που αποτελούν (Κονδύλης) και το πλαίσιο στρατηγικού της προσανατολισμού κάθε κοινωνίας (ο τίτλος του βιβλίου «Κοσμοθεωρία των Εθνών» που θεωρεί ως τέτοια την Εθνική Ανεξαρτησία).
Μετά το 1821 ότι απέκτησε η κοινωνία του νεοελληνικού κράτους είναι πολύ περισσότερα από αυτά που έχασε μετά την Επανάστασηενώ μετά το 1922 η συρρίκνωση των πάντων κατέστησε κράτος και κοινωνία σκιά της Ελληνικότητας –με οτιδήποτε και εάν σημαίνει αυτό στην πολυκύμαντη ιστορική διαδρομή των ανθρώπων– και της πολιτικοανθρωπολογικής θέσης που κατείχαν οι Έλληνες καθ’ όλη την ιστορική διαχρονία πριν το 1821. Μεταξύ άλλων:
  • Οι πόλεις και τα κοινά που διαχρονικά διαιωνίστηκαν πολιτικοανθρωπολογικά και ως πολιτικές παραδόσεις της Ελληνικότητας –ως μια ευρύτερη δομή πολιτικού πολιτισμού αλλά και ως πολιτικές και πολιτισμικές παραδόσεις των χιλιάδων Ελληνικών κοινοτήτων– ακόμη και κάτω από την Οθωμανική Δεσποτεία.
  • Οι αξιώσεις τους για πολιτική κυριαρχία που ποτέ δεν σταμάτησαν (εξ ου και αθλιότητα των ιστορικών ανεκδότων τουεθνομηδενιστικού κινήματος).
  • Η θέση των Ελλήνων (ως πολιτική ανθρωπολογία και ως πολιτικός πολιτισμός) στους πολιτικούς, πολιτισμικούς και κοσμοθεωρητικούς προσανατολισμούς όλων των εθνών. Ακόμη και όταν βρέθηκαν υπόδουλοι όπως στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία – για να μην μιλήσουμε για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που μετατράπηκε σε μεγάλη + Ελληνική Οικουμένη + Οικουμένη όλων των Εθνών της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).
  • Η Ελληνική Διασπορά
    • Η υψηλή Ελληνική Αστική τάξη της Διασποράς που μετά το Βυζάντιο μέχρι και σήμερα κατέχει θέση περιωπής οικουμενικά.
  • Η πανίσχυρη θέση του εν γένει πολιτικού πολιτισμού από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Κάποιοι βέβαια λεγόμενοι Διαφωτιστές και Αναγεννησιακοί προσπάθησαν να κάνουν πολίτες τους κακόμοιρους δουλοπάροικους. Προσπαθώντας να το πετύχουν πιθήκισαν μεν την Ελληνικότητα αλλά το μόνο που δυστυχώς –γι’ αυτούς και για όλους μας– κατόρθωσαν είναι να σφάξουν αναρίθμητα εκατομμύρια ανθρώπων σε γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις που εκτελούνταν στην βάση των εσχατολογικώνμοντερνιστικών ιδεολογιών (μορφικά πανομοιότυπων όπως ξαναγράψαμε). Ναι μεν οι «μάζες του αδιαμόρφωτου λαού» [λαός, μάζα και υπήκοοι είναι αν θυμάστε καλά αυτό που χρησιμοποιούν οι ημέτεροι εξίσου πιθηκίζοντας διαφωτιστές για να παρακάμψουν κορδωμένα την λέξη έθνος και πολύ περισσότερο ελληνικό έθνος] με εξεγέρσεις και αγώνες κατόρθωσαν να αποκτήσουνπολιτικοανθρωπολογικήυπόσταση (και «δικαιώματα») αλλά τα πολιτικά τους συστήματα ποτέ δεν πέρασαν πέρα των επιπέδων του πρώιμου Μινωικού πολιτισμού (βλ. την έξοχη τυπολογία της πολιτικής διαχρονίας του ΓιώργουΚοντογιώργη). Μετά από χειμάρρους αίματος λόγω εθνοκαθάρσεων και γενοκτονιών βοηθούσης και της αποικιοκρατίας («τους») έστησαν εθνοκράτη, πλην σήμερα κατάντησαν αντί της περιβόητης έστω αστικής αποτελεσματικότητας, των συμβολαίων περί τα δικαιώματα και την αστική ηθική να είναι υποχείρια τοκογλύφων και τζογαδόρων.
Εδώ λοιπόν τι γίνεται; Όλη η προαναφερθείσα γιγαντιαία και διαχρονική δομή ή καλύτερα ο ωκεανός πολιτικών παραδόσεων και πολιτικού πολιτισμού εν γένει που είναι και ο άξονας του ιστορικού γίγνεσθαι, δηλαδή η Ελληνικότητα, κατόρθωσε να αποκτήσει ένα κράτος, το νεοελληνικό. Κόντρα μάλιστα στο Κονσέρτο Δυνάμεων (και αυτό το βλέπει ανάποδα το ημέτερο εθνομηδενιστικό κίνημα, βλ. στο διαδίκτυο την παρέμβαση «ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ … Η «ΕΡΩΤΙΑΡΑ» http://wp.me/p3OlPy-X4»).
Μοντερνιστικό κράτος; Κράτος που ενσάρκωσε την Ελληνικότητα όπως πχ οι Εβραίοι στο Ισραήλ τον Εβραϊσμό; Κράτος γεμάτο πολιτικές παραδόσεις; Κράτος που υποστασιοποιεί την Ελληνικότητα ως πολιτικό πολιτισμό; Κτλ. Όχι.
Ναι μεν κατά λάθος ή λόγω κάποιων εξάρσεων φτάσαμε εδώ που είμαστε, στα σημερινά δηλαδή σύνορα, πλην χάσαμε πάρα πολλά άλλα, είχαμε φρικτές και αβάστακτες ήττες, γενοκτονίες Ανατολικά του Αιγαίου, δικτατορίες, εμφυλίους και μιζέρια και εξευτελισμούς όχι μόνο από ξένους αλλά και από τους εγχώριους πραιτοριανούς τους. Κυρίως ότι απέμεινε μετά το 1922 όπως πχ την Βόρειο Ήπειρο (ποιος μιλά για το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας …;) και στις μέρες μας την Μεγάλη Ελλάδα της Ανατολικής Μεσογείου την Κύπρο. Οι «μητροπολιτικοί» του νεοελληνικού κράτους σκοτώνουν ή εγκαταλείπουν την μεγάλη και οικουμενική Ελληνικότητα. Σήμερα;
Στην φάση που βρισκόμαστε τίποτα περίεργο δεν υπάρχει.
  • Πρώτον, οι εγχώριοι πραιτοριανοί μετά το 1974 δεν περιορίστηκαν πλέον στον ρόλο του μίζερου μεταπράτη που γλύφει κοκαλάκια πουλώντας υπηρεσίες μπράβου. Κυριολεκτικά λεηλάτησαν τα μέλη της νεοελληνικής κοινωνίας η οποία παρά το ξενοκρατούμενο κρατικό «τους» δυνάστη αντιστεκόταν όπως πάντα έκανε (βλ. το εξαίρετο έργο του Βαγγέλη Κοροβίνη: «Νεοελληνική φαυλοκρατία»).
  • Ότι πλούτο αποκτούσαν με μόχθο και κόπο οι νεοέλληνες μετά το 1821 οι πραιτοριανοί «μαζί τα φάγανε». Ιδιαίτερα από το 1974 και μετά, αεριτζήδες των κομμάτων, νέα τζάκια, νεοφώτιστοι «Διαφωτιστές», ψευτοαστοί, ψευτοφιλελεύθεροι, ψευτοκομμουνιστές, ψευτο σοσιαλιστές αφού έριξαν την Ελλάδα στα βράχια της ΟΝΕ (βλ. ΟΝΕ: Ο μηχανισμός της καταστροφής και έγκαιρες προειδοποιήσεις http://wp.me/p3OlPy-CS) «ως να ήταν έτοιμοι από καιρό» επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένη λεηλασία της Ελλάδας. Αυτό που «φάγανε» οι άθλιοι, κάποιοι λένε, είναι εκατοντάδες δισεκατομμύρια.Το εξήγαγαν παράνομα ανά τον Πλανήτη για να απολαμβάνουν την Ιδιωτεία τους όπως ανά την ιστορία κάνει κάθε εξωπολιτικό θηρίο (αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμαζε, βασικά πολιτικά ζώα).
  • Επί δεκαετίες κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης έστησαν και ένα πνευματικά θηριώδες σύστημαπολιτικοανθρωπολογικής αποδόμησης, το εθνομηδενιστικό κίνημα. Έτσι, όπως έγραψα μόλις σήμερα σε ένα σχόλιο στο διαδίκτυο σε σχέση με την συντρέχουσα κρίση, «Πάνω στο ΕΚΚΡΕΜΕΣ του οποίου ο ένας πόλος γράφει «ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΗ» και ο άλλος γράφει: «ΠΑΡΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ» παρατηρείται ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ: Παρά το ότι είναι το κρισιμότερο ερώτημα (τι θα κάνει η πλειονότητα των μελών της Ελληνικής κοινωνίας εάν η νέα κυβέρνηση έλθει σε ουσιαστική ρήξη με τους τοκογλύφους) γύρω από την κρίση -και αυτό του οποίου η απάντηση θα έδειχνε τι μας αξίζει- δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο εάν μια εντολοδόχος εξουσία που θα οδηγήσει σε ένα τέτοιο αναγκαίο και μη εξαιρετέο αγώνα (για αγώνα πρόκειται και μάλιστα δύσκολο) θα έκανε και την κατάλληλη διαχείριση τόσο του πολιτικοοικονομικού συστήματος όσο και της εξωτερικής πολιτικής. Το συζήτησα και εγώ συχνά και με πολλούς τις γιορτές στις συνήθεις συναντήσεις. Συμπέρασμα: Πάνω στο εκκρεμές του οποίου ο ένας πόλος είναι «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή» και ο άλλος «παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή» υπάρχει μεγάλη αμφιταλάντευση. Αμφιταλάντευση λοιπόν στο επίπεδο της εξουσίας και της κοινωνίας. Σκούρα τα βλέπω.»
Τι συμβαίνει όμως, όπως πλέον διαπιστώνεται σε κάθε συζήτηση;
  • Όσοι θα μπορούσαν να αντισταθούν εξουθενώνονται. Μπορεί όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι Έλληνες. Οι Έλληνες επιβίωσαν επί αιώνες και θα μπορούσαν και τώρα να παλέψουν για την Ελευθερία τους και την Ανεξαρτησία τους πλην αυτή την φορά με μεταμοντέρνα υπουλότητα πλήττονται ένας-ένας από το μεταμοντέρνο σύστημα κατεξουσιασμού τους. Στρατηγοί αυτού του πολιτικοοικονομικού εγκλήματος είναι τοκογλύφοι, κερδοσκόποι, τεχνόσφαιρες, ηγεμονικά κράτη. Πυροβολητές είναι οι ίδιοι εγχώριοι πραιτοριανοί που επί δεκαετίες λεηλάτησαν την Ελλάδα.
  • Πολλοί άλλοι Έλληνες έχουν ροκανιστεί καίρια από το εθνομηδενιστικό κίνημα με αποτέλεσμα να εξοντωθεί το ένστικτο επιβίωσής τους. Κίνημα το οποίο πέραν των φορέων επιστημονικών τίτλων αξίας φτερού συμπεριελάμβανε το «επικοινωνιακό σύστημα» και αερολόγο πολιτικό προσωπικό το οποίο για να επιδίδονται στο «μαζί τα τρώμε», καμιά αναστολή δεν είχε να παραμιλά και αυτό για επερχόμενο τέλος της κρατικής κυριαρχίας λόγω … παγκοσμιοποίησης. Πρόσφατα μου έστειλαν ένα εκπληκτικό ντοκυμαντέρ όπου έβλεπες ποιοι και πόσοι ηγέτες αναζητούσαν παγκόσμια κυβέρνηση θεωρώντας την κρατική κυριαρχία περιττή.
  • Όπως συνέβαινε σε όλες τις κοινωνίες σε όλες τις εποχές υπάρχει και κάτι πολύ «ανθρώπινο» σε πολλά επίπεδα μιας συλλογικής οντότητας. Είναι εκείνος ο ανθρωπολογικός προσανατολισμός ο οποίος εμπεριέχει:
    • Φορείς της έννοιας ιδιωτεία στο υπέρτατο στάδιο που ανθεί ιδιαίτερα σε περιστάσεις όπως η παρούσα.
    • Δειλούς, κοντόφθαλμους και στραβούς (πολιτικοπνευματικά μιλώντας).
    • «Φυσανέμηδες» (όπου τους πάρει ο άνεμος της κάθε εποχής και τα ιδιοτελή συμφέροντά τους που και αυτά ακόμη λόγω βλακείας μπορεί να τα βλέπουν στραβά).
    • Αυτοί που λένε «μακριά από μένα και όπου νάναι».
    • Αυτοί που Μηδίζουν.

Όλα τα πιο πάνω βέβαια είναι προσανατολιστικές σκέψεις για τα ποσοστά, τις ιδιαίτερες συνθήκες, την σημασία των ομαδοποιήσεων, την μεταξύ τους ρευστότητα και τα αντίθετά τους, αφορούν εκτιμήσεις υψηλού ρίσκου. Το αποτέλεσμα θα δείξει προς τα πού κινείται το καράβι του Οδυσσέα και τι κουβαλούν μες την ψυχή τους και τι κάνει ο Οδυσσέας και οι ναύτες. Κοντός ψαλμός αλληλούια.


Η Μεγάλη Περιπέτεια του Ελληνικού Πνεύματος

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Οι Πολεμιστές της Ελευθερίας


Ο Πεταλούδας στην Βουλή των Ελλήνων
από την σύγχρονη Οδύσσεια του Ελληνισμού

Ποιος είναι ο Πεταλούδας;

Ο Πεταλούδας PAPILLON  είναι ο πρωταγωνιστής της υπέροχης ταινίας του σκηνοθέτη.Φρανκλιν Σάφνερμε τους: Στιβ Μακ Κουίv, Ντάστιν Χόφμαν, για την οποία, φήμες λένε, ότι βασίζεται σε πραγματικό γεγονός, διόλου απίθανο, αφού πάντοτε βρίσκονται πυρήνες αληθείας  σε όλες τις μυθικές ιστορίες.

Είναι ο ανθρωπος που περνάει  σχεδόν όλη του την ζωή σε μια φυλακή, ένα πλατωνικό σπήλαιο. Έχει ζωγραφίσει στο σώμα του μια πεταλούδα,για αυτό και τον αποκαλούν ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ.
Καταδικάζεται από ένα άγνωστο δικαστήριο που αποφασίζει πως είναι ένοχος για άγνωστη αιτία, την οποίαν ο ευφυής σκηνοθέτης μας αφήνει να βρούμε και να  ανακαλύψουμε σε έρευνες εσωτερικής και εξωτερικής  ενδοσκόπησης και ενδελεχούς  αριστοτέλειας  ποιητικής αναζήτησης.
Αυτή η  ταινία, ύμνος στην ελευθερία και την ανθρώπινη θέληση, είναι αριστούργημα  σκηνοθεσίας ερμηνείας και νοήματος. Τελειώνει με την απόφαση και την απόδραση του πρωταγωνιστή , ο  όποιος πέφτει σε μία άβυσσο , ένα γκρεμό διεκδικώντας αποφασιστικά την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του. Η  στιγμή κατά  την οποία αποχαιρετά  τον συγκρατούμενο του   και μόνος του πηδά στο κενό από μεγάλο ύψος είναι έντονα φορτισμένη συγκινησιακά.Ο φίλος του,  δεν θα τον ακολουθήσει, δεν αντέχει να προχωρήσει, δεν μπορεί. Όσες προσπάθειες και αν έκανε  απέβησαν μάταιες, συνήθισε την  ΦΥΛΑΚΗ,τους δεσμώτες , το δεσμωτήριον του , τις κατσαρίδες που έτρωγε, ,θα μείνει εκεί. ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΕ την σκλαβιά του και την φυλακή.
Ο Πεταλούδας τον κατανοεί, ξέρει από φόβο, ,από κούραση, από απογοήτευση ,  από  απελπισία, από   λύπη, από θλίψη, από  ατέλειωτη προσμονή. Τον αγκαλιάζει και τον αποχαιρετά. Ο ίδιος θα συνεχίσει.... όμως.
Γιατί;
Γιατί  είναι από άλλη πάστα,  άλλη ενεργειακή  δομή.
Είναι από την πάστα των πολεμιστών.
ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ποιοι είναι ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ;
Τι είναι;
Είναι Άνθρωποι, οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αδιάκοπο πόλεμο με την  ανοησία, την βλακεία, την απληστία, την φιλαυτία, την αδικία,  την άγνοια, την προδοσία, την μιζέρια,  την κοινοτυπία, την  ρουτίνα,  την σκλαβιά και σε ειρήνη με τον Εαυτό τους, την ΦΥΣΗ  και με την ΖΩΗ.
Είναι οι άνθρωποι που δεν παραιτούνται ποτέ, δεν μεμψιμοιρούν, και που δενμπορούν ποτέ να νικηθούν, γιατί ποτέ δεν θα το δεχθούν. Είναι οι  άνθρωποι της ΓΝΩΣΗΣ και για έναν  άνθρωπο της Γνώσης, η ΖΩΗ είναι ταξίδι, είναι εμπειρία, είναι  πρόκληση  είναι τραγούδι,είναι ποίηση, είναι μαγεία, όνειρο , δημιουργική φαντασία.
Δεν υπάχει φόβος για ένα άνθρωπο της γνώσης, υπάρχει μόνο ΔΙΑΔΡΟΜΗ και είναι πάντοτε μια ΝΙΚΗ γιατί έχει κερδίσει, κερδίζει  την γνώση και την κατανοεί.
Όμως όλες οι καλές ταινίες, είναι ψίχουλα από το τραπέζι του Ομήρου και η σκηνή που ο Πεταλούδας  πέφτει  στο κενό, μόνος του χωρίς κανένα σύντροφο, είναι ακριβώς η ίδια που ο Οδυσσέας πέφτει στην άβυσσο στα στενά της  Σκυλλας και της Χάρυβδης, παραμένων τρεις ημέρες κρεμασμένος σε μια συκιά.
Μετά θα ξεβραστεί μισοπεθαμένος στην  Καλυψώ σε μια ακρογιαλιά.
Το αριστούργημα του Ομηρικού  Έπους μας  αφηγείται την συνέχεια του λεπιδόπτερου "Πεταλούδα" με τα φτερά της Πολύχρωμης Σκέψης του Ποιητή.
Τα Ομηρικά Επη είναι ένας ΎΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
την ελευθερία της σκέψης, της γνώσης, της θέλησης,  του λόγου,  του ανθρώπου, της  αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς, της  κρίσης,  της διάκρισης  της αντίστασης ,
της στάσης απέναντι στα δύσκολα γεγονότα,  της ΘΕΣΗΣ, της υπομονής, της ειρήνης, της σοφίας, της   έννοης ξαστεριάς.
Είναι ένας  Ύμνος στον Ανθρωπο και την Περιπέτεια του και τα πολύχρωμα, φαντασμαγορικά φτερά της Όρθιας Ηρωικής Ψυχής  του.
Της ακατάβλητης ψυχής   του, που δεν παραιτείτει ποτέ, δεν παραδίδεται ποτέ  στην σκλαβιά, στο ευτελές, στο άσχημο   στο ΤΙΠΟΤΑ  της ανυπαρξίας,  γιατί είναι ΟΝ μιας χαρούμενης διαύγειας δύναμης και  εύηχης  ευδοκίας.


Ο Ύμνος στην Ελευθερία είναι ο εθνικός ύμνος των ΕΛΛΗΝΩΝ και είναι  μοναδικά ξεχωριστός από όλους τους άλλους  ύμνους κρατών.
Γιατί η ΕΛΛΑΔΑ δεν είναι  το εφήμερο κράτος   της βίας, της ληστρικής εξουσίας, της διαφθοράς και της νοθείας.
Είναι   Η ΠΑΤΡΙΔΑ     όλων των Ελεύθερων  Σκεπτόμενων Ανθρώπων
η ΕΣΤΙΑ του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
είναι  η  Μητέρα του   ΄Ελλογου Ανθρωπισμού.
Είναι το ΠΝΕΥΜΑ  του Δελφικού Φωτός που ξεκινάει πάντα  με μια έκρηξη   Ήχων,
Χρωμάτων, Χορών,  Ωρών  διεκδικώντας   την Ελευθερία  του
με μια  κβαντική δρασκελιά σε γεννήσεις ΑΣΤΕΡΙΩΝ,
όπως κάναμε πάντοτε,
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ σε ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο…..νότες μουσικών ομηρικών αοιδών
Οι Λόγοι και οι Ύμνοι στην Ελευθερία, πέρα από τόλμη και αρετή, απαιτούν και ανθρώπους ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ στην ψυχή, ήτοι λεοντόκαρδους , όπως ήταν την παλιά ηρωική μυθική εποχή, του Οδυσσέα και του Ηρακλή.
Λέοντες, ούτε προδότες χαμαιλέοντες , ούτε όρνιθες σύγχρονου ορνιθοτροφείου χωρίς μυαλό και ντροπή.


Λέανδρος Λαμπρινός, 8 Ιουνίου 2015


Υ. Σ
Προς  τον βουλευτή που θα πάρει το άρθρο  να το εκφωνήσει  στην βουλή,
τουλάχιστον ας το μελετήσει πρώτα  καλά, να το καταλάβει για να το πει σωστά
και εάν είναι δυνατόν να αναφέρει και  την πηγή για να υπάρχει η σύνδεση με τα γεγονότα , η βασική. Να ξέρουν με τι γελούν και ποιοι γελούν με αυτούς. Να μη  μπερδεύονται και να μη   μπερδεύουν δηλαδή, οι βουλευτές ακροατές, τις κάμπιες  και τις κατσαρίδες με τον Πεταλούδα. Καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους.


Γιατί η Ελευθερία κρατά σπαθί να μετρά την αδικία γοργά στη γη, όπως και η Δικαιοσύνη
εκτός απο την ζυγαριά, για να διαφοροποιείται, να ξεχωρίζει από την μπακαλική, δάνεια,  μνημόνια, τόκους, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πόσο το λαδόξυδο του ΦΠΑ;  κλπ
Υποσημείωση  για τους μπακάληδες εταίρους μας, τους τοκογλύφους. να την μελετήσουν επισταμένως και καλά.
Πόσο να μιλήσει κανείς σαν ποιητής σε μαφίες αδίστακτων  τραπεζών και  πολυεθνικών  περιωπής;
Ρητορική  αυτοερώτηση της στιγμής

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Βουληφόροι Λαών

ΒΟΥΛΗ 17

Βουλή Μεγαθύμων Β ΙΛΙΑΔΟΣ  53

Οι Βουληφόροι Λαών όχι μόνο πρέπει να ΕΙΝΑΙ  έντιμοι, ηθικοί, δίκαιοι  και ενάρετοι
με πλήρη διαφάνεια  του βίου,  του ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ, του περιουσιολογίου
και της προσωπικής τους ζωής αλλά...... και να ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ 

ΒΟΥΛΗ 11
Η Είσοδος
ΒΟΥΛΗ 107
Ο ποιητής των "ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ" ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
Ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ του  ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΤΑΡΑ 1975

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ ΜΥΤΑΡΑΣ
βουλη περικλησ
Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ
ΒΟΥΛΗ 16  ΒΟΥΛΗ ΕΙΡΗΝΗ
Στο Περιστύλιο της Αίθουσας είναι το Μνημείο της μάχης της Πίνδου του Χρήστου Καπράλου 1951-1956. 
ΒΟΥΛΗ 18    
Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ    
ΒΟΥΛΗ 80   ΒΟΥΛΗ 1001
ΟΙ ΘΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΙΘΟΥΣΑΣ
Στα έδρανα της μικρής Αίθουσας συνεδριάσεων ΓΕΡΟΥΣΙΑ.
ΒΟΥΛΗ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΣΣΟΥ          
     Η ΣΚΑΛΑ                  
ΤΑ ΠΛΟΙΑ
ΒΟΥΛΗ ΚΑΡΑΒΙ                                                ΒΟΥΛΗ 103
ΝΗΕΣ ΕΝ ΠΛΩ ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ            
Στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη δεξιά και αριστερά
δύο μεγάλες Ασπίδες  ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΙΑΣ   ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ!!!
Η ΠΗΓΗ
η κοιτη του ηριδανου
Η ΚΟΙΤΗ ΤΟΥ ΗΡΙΔΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
" Ρειν τα όλα του ποταμού δίκην"
Είναι ένας άνθρωπος της γνώσης και της αυτογνωσίας και της ευφυούς συνεργασίας.
Φοράει ρούχα απλά.
Δεν έχει μεγάλα περιουσιακά στοιχεία, δεν έχει πουλήσει την ψυχή του στο σκοτάδι για να τα αποκτήσει αυτά.
Είναι απλός και ουσιαστικός καθόλου σοβαροφανής με ΟΥΣΙΑ.
Έχει χιούμορ φαντασία σοφία καλοσύνη ανθρωπιά.
Είναι όμορφος εσωτερικά και εξωτερικά.
Είναι δίκαιος ενάρετος  ειλικρινής.
Είναι πολυμήτις  ευρηματικός, μπορεί να σκεφθεί πολύπλευρα  αμφίδρομα και συνδετικά.
Είναι  υπερήφανος, γενναίος ανδρείος αποφασιστικός  καλλιεργημένος  και κυρίως την Άμαξα του Εαυτού σαν Ηνίοχος αρμονικά κυβερνά.
ΖΕΥΣ κεραυνοί ΕΛΖΙΝ ΖΝ     
"ΕΥΧΕΙΝ ΟΔΥΣΣΕΙ"   ΕΥΝΟΜΙΑ-ΔΙΚΗ (ΑΣΤΡΑΙΑ)-ΕΙΡΗΝΗ

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015